Informujemy naszych Pacjentów, iż z przyczyn technicznych, niezależnych od WSPL, nastąpiła konieczność zmiany szaty graficznej naszej strony  internetowej. W chwili obecnej jest ona w stanie przebudowy i niektóre informacje widniejące na stronie, mogą nie być  na bieżąco aktualizowane. Taki stan rzeczy potrwa kilka dni i wszystkich Państwa za niedogodności przepraszamy.  

Z kart historii......

Początki Wojskowej Specjalistycznej Przychodni Lekarskiej Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej w Toruniu, sięgają okresu dwudziestolecia międzywojennego i wiążą się ze zwycięstwem nad pruskim zaborcą w I wojnie światowej i powstaniem Polski Odrodzonej. Na przełomie stycznia i lutego 1920 r. Polska Komisja Likwidacyjna przejęła obiekty po dawnym wojskowym szpitalu pruskim.Najdłuższą historię mają obiekty, w których mieści się obecnie Przychodnia. Większość z nich zbudowano w latach 1885 - 1890, tj. w ostatnim etapie rozbudowy twierdzy Toruń, której dokonał pruski zaborca po pokonaniu Francji w wojnie 1871 r. Najwcześniej, bo około 1885 r. zbudowano budynek przy ul. Jęczmiennej.Niezwłocznie po przejęciu obiektów szpitalnych, przystąpiono do organizowania Wojskowego Szpitala Garnizonowego Nr 1. Pod koniec 1921 roku Szpital Garnizonowy Nr 1 przemianowano na 8 Wojskowy Szpital Okręgowy. W celu odciążenia oddziałów szpitalnych od przyjęć pacjentów ambulatoryjnych, zorganizowano przy ulicy Szumana przychodnię przyszpitalną. W dniach 3 i 4 września 1939 r. zgodnie z rozkazem Szefostwa Sanitarnego WP, 8 WSO rozpoczął całkowitą ewakuację. Do 16 września tj. do momentu dostania się do niewoli zapełniał się sukcesywnie rannymi. Po walkach na przedpolach Torunia i zajęciu przez Niemców miasta w dniu 7 września, cały obiekt 8 WSO zagarnął Wehrmacht przeznaczając go na szpital. W dalszych latach wojny w skład szpitala włączono sąsiadujący budynek szkolny przy obecnym placu Św. Katarzyny.Pod koniec II wojny światowej Toruń stanowił twierdzę hitlerowską i został wyzwolony 1 lutego 1945 r. przez wojska 70 Armii 2 Frontu Białoruskiego. W wyniku działań wojennych kompleks szpitalny przy ul. Jęczmiennej uległ poważnej dewastacji. Do sierpnia 1945 r. w obiektach stacjonował polowy szpital Armii Radzieckiej, po czym w październiku 1945 r. budynek przejęło Wojsko Polskie przeznaczając cały obiekt na szpital. Niezwłocznie po wyzwoleniu Torunia Naczelne Dowództwo WP rozkazem z dnia 6 lutego 1945 r., nakazało sformować w terminie do 1 kwietnia 1945 r. w Toruniu 6 Wojskowy Szpital Okręgowy na 600 łóżek. Na lokalizację przeznaczono gmach przy ul. Henryka Sienkiewicza 30, po byłym Seminarium Nauczycielskim. Działalność 6 WSO trwała jednak krótko (do września 1945 r.). i został on przeniesiony do Oliwy.W Toruniu zorganizowano natomiast wojskowy Szpital Garnizonowy na 100 łóżek. W sierpniu 1945 roku szpital odzyskał dawne, mocno zdewastowane obiekty przy ulicy Jęczmiennej 2/6.. Rozpoczęła również prace przychodnia przyszpitalna zlokalizowana w małym budynku przy ulicy Leona Szumana. W październiku 1947 roku Wojskowy Szpital Garnizonowy w Toruniu przemianowano na 2 Wojskowy Szpital Okręgowy z etatem 300 łóżek i podporządkowaniem organizacyjnym Dowództwu Pomorskiego Okręgu Wojskowego.Po wyremontowaniu w roku 1951 budynku przedwojennego sztabu przy ul. Dąbrowskiego, urządzono w nim poliklinikę, zorganizowano pracownię kliniczną i przeniesiono tu z budynku komendy szpitala aptekę. W poliklinice oprócz gabinetów umieszczono Okręgową i Garnizonową Wojskową Komisję Lekarską. W latach 1957 - 1959 przeprowadzono kapitalne remonty budynków. Zorganizowano pracownię anatomopatologiczną, a w 1962 roku urządzono Punkt Krwiodawstwa.W latach 1963 - 1973 rozbudowywano i przebudowywano szpital oraz doskonalono działalność leczniczą, szkoleniową i mobilizacyjną. W roku 1966 urządzono internat dla pielęgniarek. W latach 1969 - 1970, po przekazaniu przez szpital na rzecz miasta części terenu pod budowę trasy komunikacyjnej T-81, zbudowano pod ulicą Warszawską tunel komunikacyjny łączący „biały blok” z pozostałą częścią szpitala oraz ogrodzono szpital od strony miasta.2 Wojskowy Szpital Okręgowy istniał do końca 1986 roku. Od 1 stycznia 1987 r. rozpoczyna działalność 2 Wojskowy Szpital Rehabilitacyjny z Polikliniką. Głównym celem powołania do życia tej placówki była konieczność stworzenia w Wojsku Polskim placówki zajmującej się rehabilitacją żołnierzy, którzy doznali urazów w toku pełnienia służby wojskowej, inwalidów wojskowych i wojennych oraz opieką nad terminalnie chorymi. 2 WSR z Polikliniką funkcjonował do końca 1994 roku. i decyzją Ministerstwa Obrony Narodowej został zlikwidowany.1 stycznia 1995 r. w części budynków po 2 WSR z Polikliniką rozpoczyna swą działalność Wojskowa Specjalistyczna Przychodnia Lekarska, która świadczy usługi medyczne, przede wszystkim dla żołnierzy garnizonu toruńskiego oraz ich rodzin, jak również dla tych wszystkich, którzy byli uprawnieni do korzystania ze świadczeń medycznych w Wojskowych Zakładach Leczniczych (WZL). Przychodnia działała do 31. grudnia 1998 r.Z dniem 01 stycznia 1999r. w ramach narodowej reformy służby zdrowia powstała Wojskowa Specjalistyczna Przychodnia Lekarska Samodzielny Publiczny Zakład Opieki Zdrowotnej w Toruniu działająca do dnia dzisiejszego.